GN 2/2019 Archiwum

Serce i dłonie dla innych

- Posługując chorym i starszym osobom, uczymy się prawdziwej postawy miłosierdzia, czyli otwartego i pełnego miłości serca i rąk gotowych świadczyć ulgę w cierpieniu i codzienną pomoc - mówi ks. Michał Józefczyk, proboszcz tarnobrzeskiej parafii.

Najpierw powstało małe hospicjum przy kościele, Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Tarnobrzegu, gdzie opiekę znalazło kilkudziesięciu chorych i osoby starsze.

Jak się okazało potrzeby były dużo większe. Od jakiegoś czasu działa drugie parafialne hospicjum przy ul. Dąbrówki. Łącznie opiekę medyczną, społeczną i niemal rodzinną atmosferę znalazło około 150 osób.

Prawie jak w domu

- Nasze parafialne Hospicjum św. ojca Pio to owoc Roku Jubileuszowego. Jako wspólnota chcieliśmy pozostawić po tym świętym czasie nie tylko jakiś zewnętrzny znak, ale i trwałe duchowe dobro. Jedną z naglących potrzeb było utworzenie hospicjum, czyli miejsca, w którym nieślibyśmy pomoc najbardziej potrzebującym - wspomina ks. M. Józefczyk, proboszcz parafii, inicjator powstania hospicjum.

Pierwsze lokum zagospodarowano w pomieszczeniach wchodzących w skład kompleksu kościelnego. Powstało kilka sal wyposażonych w niezbędny sprzęt do pielęgnacji i opieki nad chorymi, które szybko zapełniły się osobami starszymi i mocno schorowanymi.

- Obecnie w tym hospicjum przebywa 20 osób. Są to osoby starsze, często samotne, dotknięte poważną chorobą lub cierpiące na wielochorobowość, które same nie dałyby sobie rady. Trafiają także do nas osoby, którym rodzina w warunkach domowych nie jest w stanie zapewnić dostatecznej opieki medycznej - opowiada Maria Duma, hospicyjna pielęgniarka.

Odwiedzając kolejne sale, jednym podaje leki, innym poprawia łóżko, innym przesyła po prostu pełen szczerości uśmiech.

- Staramy się, aby dla tych ludzi stworzyć tutaj drugi dom. Nie jest to łatwe, bo niektórych ciężko doświadczyło życie. Nie mniej jednak nasza opieka i posługa wobec każdego z nich płynie z serca pełnego troski i miłości - dodaje.

Drugie, dużo większe hospicjum, powstało przy ul. Barbórki, gdzie pod opieką medyczną i wolontariuszy pozostaje dużo więcej osób.

Być jak samarytanin

Hospicyjny team tworzy personel medyczny, czyli pielęgniarki, psycholog, terapeuci i wolontariusze.

- Oprócz troski o to fizyczne zdrowie te osoby potrzebują także wsparcia duchowego i psychicznego. Bardzo cenią sobie czas szczególnie im poświęcony - opowiada Joanna Kubacka, psycholog.

- Często wystarczy siąść przy nich i słuchać. Potrzebują opowiedzieć o swoim życiu, o chorobie, o rodzinie. Czasem popłaczą, a czasem wspólnie się śmiejemy, gdy wspominają minione czasy. Często najlepszym lekarstwem okazuje się potrzymanie za rękę, okazanie czułości i cierpliwości - dodaje.

Wielu pensjonariuszy potrzebuje także pomocy rehabilitacyjnej. Przebyte choroby czy dolegliwości starcze sprawiają, że wiele osób boryka się z problemami w poruszaniu.

- Poprzez podstawowe zabiegi rehabilitacyjne staram się pomóc tym osobom zachować jak najdłużej sprawność fizyczną. Niektórzy potrzebują pomocy w zwyrodnieniach stawów, aby móc dalej poruszać się, choć z pomocą chodzików. Inni potrzebują ćwiczeń przynoszących ulgę podczas nieustannego leżenia w łóżku, jeszcze inni wymagają masaży zapobiegających odleżynom. To bardzo podstawowa pomoc, ale często przynosząca dużą ulgę w ich cierpieniu - podkreśla Wojciech Gawroński, rehabilitant.

« 1 2 »
oceń artykuł

Zobacz także

Komentowanie dostępne jest tylko dla .

Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

Zamieszczone komentarze są prywatnymi opiniami ich autorów i nie odzwierciedlają poglądów redakcji

Reklama

Zapisane na później

Pobieranie listy