Prezydent, mówiąc o idei ogłoszenia Roku Stanisława Piętaka, przybliżył jednocześnie ważniejsze wątki z jego biografii. W atmosferę twórczości pisarza rodem z Wielowsi wprowadzili Anna Wójcik, Martyna Zając, Wojciech Babiuch i Stanisław Zych, aktorzy z Młodzieżowego Teatru Amatorskiego z Tarnobrzeskiego Domu Kultury prowadzonego przez Sylwestra Łysiaka, którzy – wplatając fragmenty powieści oraz wiersze Piętaka – dopełniali opowieść Katarzyny Opioły, kurator wystawy.

K. Opioła przypomniała o literackich tradycjach w rodzinie Piętaków. – Zainteresowanie pisarstwem Stanisław odziedziczył po ojcu Karolu, autorze doskonałych pamiętników, oraz stryju Franciszku – mówiła. – Należy dodać, że jego krewnym był wybitny ludowy poeta Ferdynand Kuraś, autor słynnych wspomnień „Przez cierpnie żywota”. Mimo że rodzina borykała się z trudnościami finansowymi, Stanisław został posłany do tarnobrzeskiego gimnazjum, gdzie – jak wskazują na to zachowane dokumenty prezentowane w jednej z gablot – należał do najlepszych uczniów. Po zdaniu matury podjął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim.

W Krakowie młody Stanisław wszedł w krąg Krakowskiej Awangardy. Uczestniczył w spotkaniach literackich, podczas których swoje wiersze czytali m.in. Maria Pawlikowska-Jasnorzewska, Jan Wiktor, ale przede wszystkim poeci z kręgu Tadeusza Peipera – Jalu Kurek i Julian Przyboś. Podczas studiów krakowskich Piętak opublikował swoje pierwsze utwory – opowiadania „Ostatni półkos” i „Ślepe żywioły” oraz krytyczno-literacki artykuł poświęcony twórczości Władysława Orkana. Brak pieniędzy oraz zły stan zdrowia zmusiły pisarza do powrotu do Wielowsi. Stanisław w dzieciństwie i młodości poważnie chorował. Przebył m.in. zapalenie opon mózgowych, które pozostawiło po sobie ślady, zagrożony był ponadto gruźlicą oraz chorobą serca. Paradoksalnie jednak dolegliwości fizyczne pozwoliły najpierw chłopcu, potem młodzieńcowi na stworzenie własnego świata wyobraźni.

  Stanisław Piętak z Józefem Czechowiczem – Warszawa, 1935 r. MBP w Tarnobrzegu W 1934 r. Stanisław Piętak – za namową przyjaciół, a wśród nich Józefa Czechowicza – wyruszył do Warszawy, gdzie zamieszkał w tzw. wspólnym pokoju przy Dobrej 9 z grupą poetów spod szyldu autora „Nuty człowieczej”. W stolicy nastąpił jego debiut. W 1934 r. ukazał się tomik wierszy „Alfabet oczu”, który krytyka literacka przyjęła w skraje różny sposób – od zachwytu po całkowitą dezaprobatę, w której prym wiódł Bolesław Miciński, sugerujący młodemu poecie zniszczenie zbiorku. Co też Piętak uczynił, niszcząc resztki nakładu, a także egzemplarze znajdujące się w bibliotekach lub zbiorach prywatnych przyjaciół i znajomych. W dwa lata po debiucie redakcje „Czasu” i „Kuriera” opublikowały fragmenty dramatu „Bracia”, ukazał się ponadto poemat „Ziemia odpływa na zachód”. Przełomowy okazał się jednak dopiero rok 1938, w którym ukazała się powieść „Młodość Jasia Kunefała”, dostrzeżona i uhonorowana przez Polską Akademię Literatury Nagrodą Młodych. – To powieść autobiograficzna, w której pod nazwą Biała Wieś kryje się Wielowieś, a pod Wisłobrzegiem – Tarnobrzeg – rozszyfrowywała nazwy miejscowości kurator wystawy. – Jako ciekawostkę należy podać, że w jury konkursowym zasiadał m.in. Kornel Makuszyński. W czasie tego pierwszego pobytu w stolicy Piętak poznał Jarosława Iwaszkiewicza, bywał również w słynnej kawiarni „Ziemiańskiej”, mekce ówczesnego parnasu literackiego – dodała K. Opioła. – Tuż przed wybuchem wojny zdążył jeszcze opublikować „Białowiejskie noce”, kontynuację debiutanckiej powieści.