Wrzesień 1939 r. zastał Piętaka w rodzinnych stronach. Próbował włączyć się w tajne nauczanie oraz działalność konspiracyjną. – Okupacyjna rzeczywistość, niestety, w fatalny sposób odbijała się na psychice pisarza, który – jak skarżył się w liście do Marii Iwaszkiewicz prezentowanym na ekspozycji – cierpiał na niemoc twórczą. Otaczający go świat tak przytłoczył pisarza, że utwory z tego okresu pozbawione są błyskotliwości, wizyjności i melodii – zauważyła K. Opioła.

Po wyzwoleniu Tarnobrzega w 1944 r. włączył się w przeprowadzanie reformy rolnej, zostając członkiem Powiatowej Rady Narodowej. Ta działalność w kręgach podziemia antykomunistycznego wzbudziła w stosunku do niego ogromną niechęć. Czując grożące niebezpieczeństwo, opuścił Wielowieś. – W 1945 r., jako delegat Ministerstwa Kultury i Sztuki, brał udział w organizowaniu związków twórczych w Krakowie. Wiosną tego samego roku zamieszkał w Łodzi i ten okres do 1956 r., kiedy wraz z rodziną przeprowadził się do Warszawy, należy do najbardziej płodnych lat w twórczości pisarza – mówiła kurator wystawy. – Opublikował wówczas szereg tomików wierszy oraz utwory prozatorskie, w tym powieści „Ucieczka z miejsc ukochanych”, „Łuna”, „Po burzy”. Zaangażował się ponadto w tworzenie i przewodniczenie strukturom Oddziału Wiejskiego Związku Literatów Polskich, w którym do 1948 r. pełnił funkcję prezesa. Był również członkiem Zarządu Głównego ZLP.

Podczas pobytu w Łodzi ożenił się z Aleksandrą Kosińską, z którą doczekali się trzech synów. Po przeprowadzce do stolicy pracował w tygodniku „Orka” (po 1961 r. przemianowany na „Tygodnik Kulturalny”) jako kierownik działu poezji.    

Obciążenia postępującą depresją i przeżyciami wojennymi, rozczarowanie nowym systemem prawdopodobnie przyczyniły się do samobójczej śmierci pisarza 27 stycznia 1964 r.

  Stanisław Piętak z gronem przyjaciół – Wielowieś, ok. 1943 r. MBP w Tarnobrzegu Rok po śmierci pisarza Zarząd Główny Związku Młodzieży Wiejskiej, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza oraz redakcje „Tygodnika Kulturalnego” i „Regionów” ustanowiły Nagrodę Literacką im. Stanisława Piętaka. Jej pierwszymi laureatami zostali: Jarosław Abramow-Newerly, Ernest Bryll, Urszula Kozioł i Tadeusz Nowak. Nagroda przyznawana była do 1994 r., a wśród jej laureatów byli także pisarze wywodzący się z naszego regionu – Wiesław Myśliwski i Tomasz Burek.

Na ekspozycji znalazły się pierwsze wydania tomików wierszy Stanisława Piętaka, zbiory opowiadań oraz powieści. Niezwykle interesująco przedstawia się pokaźny zbiór fotografii pochodzący z różnych okresów życia pisarza. Możemy go zatem zobaczyć w otoczeniu najbliższych przed rodzinnym domem, przyjaciół z Wielowsi, wśród których był również wybitny malarz pochodzący z Tarnobrzega – Marian Ruzamski, ale również kolegów z warszawskiego mieszkania w latach 30. XX w. Był tam nie tylko przyjaciel, ale również opiekun literacki – poeta J.Czechowicz. Dokumenty oraz prywatna korespondencja stanowią dopowiedzenie mające ułatwić zrozumienie twórczości oraz losów pisarza i poety.

Miłym akcentem podczas wernisażu było rozdanie przez Norberta Mastalerza 1 piętaka – okolicznościowej monety pamiątkowej, wybitej przez przedstawicieli rzeszowskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Numizmatycznego.

Ekspozycja wpisuje się w obchody Roku Stanisława Piętaka, ogłoszonego przez Radę Miasta Tarnobrzega 27 grudnia ub.r.