Wraz z biskupem Krzysztofem Nitkiewiczem Eucharystię celebrowali biskup pomocniczy senior Edward Frankowski oraz kapłani przybyli z parafii diecezji sandomierskiej. W modlitwie uczestniczyli także ministranci, dziewczęta z ruchów katolickich, wspólnota Wyższego Seminarium Duchownego, siostry zakonne oraz wierni świeccy.

Po pozdrowieniu liturgicznym ze strony Biskupa Ordynariusza, życzenia w imieniu duchowieństwa złożył wikariusz biskupi ksiądz prałat Jan Ziętarski.

W homilii bp Nitkiewicz zwrócił uwagę na szczególny charakter tej celebracji, ukazując jej głęboki związek z kapłaństwem. Zaznaczył, że kapłaństwo służebne/urzędowe, które posiadają duchowni wyrasta z kapłaństwa powszechnego wszystkich wiernych. Chrystus dzieli się z nami swoim namaszczeniem na najwyższego kapłana i w ten sposób Eucharystia staje się dziełem całego Kościoła, przy czym każdy ma w niej swoją rolę: celebrans uobecnia Chrystusa, a wierni świeccy pełnią powierzone im funkcje. Mówiąc następnie o posłudze księży, kaznodzieja zwrócił uwagę na to, że charakteryzuje się ona różną dynamiką, ale nie powinno zabraknąć w niej konsekwencji i wytrwałości.

- Jeżeli się czegoś podjąłeś nie odpuszczaj, nie zawracaj w pół drogi. Jeśli doszedłeś już prawie do mety i masz pokaźną kolekcję różnych osiągnięć i tytułów, pozostań czujny, bo pokusy w rodzaju - wystarczy, teraz mogę sobie pofolgować - będą pojawiały się do samego końca. Tym bardziej więc dziękuję wam drodzy bracia kapłani za wasze oddanie, za wszystko, co robicie dla Chrystusa, za posługę w diecezji i poza nią. Mam świadomość wielorakich trudności z jakimi musicie się mierzyć i wiem, że często trzeba przeciskać się przez wąską bramę - zaznaczył kaznodzieja.

W tym kontekście biskup przywołał fragment książki zmarłego w poniedziałek pisarza Wiesława Myśliwskiego, związanego przez miejsce urodzenia i wątki literackie z Ziemią Sandomierską.

- Pisząc o średniowiecznej furcie dominikańskiej w resztkach sandomierskich murów, która nazywana jest powszechnie "Uchem igielnym", Myśliwski wysuwa osobliwą tezę, mówiąc, że przybrała ona kształt uszka igły, na skutek naporu sąsiadujących z nią kamienic. Ścieśniła się z tego powodu u dołu, tak że, jak pisze autor, przepuszczała naraz tylko dwie szczupłe osoby albo jedną tęgą. Myśliwski dodaje zaraz, że miało to swoją zaletę, bo w wąskim przejściu, ludzie nawet całkiem obcy czuli się w obowiązku powiedzieć przynajmniej dzień dobry albo pochwalony. My także doświadczamy ucisku z różnych stron, co odbija się na samopoczuciu, na zdrowiu, na sposobie bycia, ale ma także swoje dobre strony. Uczy pokory, współpracy z innymi, a przede wszystkim zachęca do pokładania większej ufności w Bogu. Owszem, jeden czy drugi wykruszył się na skutek tego z naszych szeregów, lecz pamiętajmy co powiedział Nasz Pan i Nauczyciel: "Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony" (Mt 24,13). Jezus daje nam wszystko, czego potrzebujemy, dlatego i my nie żałujmy Mu niczego. Wokół Chrystusa budujmy także naszą kapłańską jedność, która pomoże rozwiązać niejeden problem. Osobiście bardzo sobie cenię koncelebrowane Msze święte podczas posług w różnych parafiach. A co dopiero powiedzieć o dzisiejszej Liturgii. Dziękuję Wam, że tu jesteście i módlmy się za siebie nawzajem - zakończył kaznodzieja.

Po homilii kapłani wspólnie z biskupem odnowili swoje przyrzeczenia z dnia święceń.

Następnie biskup ordynariusz poświęcił olej chorych, olej katechumenów oraz krzyżmo święte, które księża proboszczowie zabrali do swoich parafii. Przed końcowym błogosławieństwem przedstawiciele ministrantów złożyli życzenia na ręce biskupa ordynariusza.

Po zakończeniu liturgii ministranci i scholanki udali się do Wyższego Seminarium Duchownego, gdzie zwiedzili uczelnię oraz zapoznali się z zasadami jej funkcjonowania.