Żyją pośród ludzi, ucząc się łączyć duchowe powołanie z obowiązkami życia świeckiego. Nie ślubują ubóstwa, choć żyją prosto. Nie składają ślubów zakonnych, choć ich serce całkowicie należy do Boga. Dla wielu wdowieństwo bywa doświadczeniem bólu i samotności, lecz dla nich stało się nowym początkiem – przestrzenią zaufania, modlitwy i służby.