W uroczystościach udział wzięła przełożona generalna Zgromadzenia Sióstr św. Dominika Aleksandra Zaręba OP oraz wspólnota sióstr wielowiejskiego klasztoru.

W homilii bp Nitkiewicz wyjaśnił dogmat Niepokalanego Poczęcia Maryi, wskazując na jego aktualność.

- W świecie pogrążonym coraz bardziej w ciemnościach, które przenikają także do serca wierzących, Matka Boża pozostaje zbawczym światłem. Nawet gdyby zgasły wszystkie inne światła, Ona będzie dalej jaśniała na horyzoncie naszego życia, wstawiając się za nami u swojego Syna. Była o tym przekonana czcigodna służebnica Boża Matka Kolumba, powierzając siebie i wasze zgromadzenie Niepokalanemu Sercu Maryi - mówił biskup.

Kaznodzieja odwołał się w kazaniu do przeżywanego obecnie czasu Adwentu - tego określonego kalendarzem liturgicznym i tego mającego wymiar eschatologiczny. - Niepokalana Dziewica również miała swój adwent: z jednej stron radosny, z drugiej najeżony trudnościami, sytuacjami, można by powiedzieć, bez wyjścia. Maryja nie załamuje rąk, nie rozpacza, ale zdaje się całkowicie na Boga, modli się i ufa. Nie straćmy Jej z oczu i powtarzajmy, "jestem przy Tobie, pamiętam o Tobie, czuwam" - powiedział biskup.

Po homilii ordynariusz sandomierski pasował na Rycerzy Niepokalanej dwie dorosłe kobiety oraz sześć dziewcząt.

Róża Filipina Białecka urodziła się 23 sierpnia 1838 r. w Jaśniszczach. W wieku 8 lat przyjęła Pierwszą Komunię św. Odkrywając powołanie do służby Bożej, w dniu przyjęcia sakramentu bierzmowania, przed Cudownym Obrazem Matki Bożej w Podkamieniu uczyniła prywatny ślub, poświęcając się Bogu w życiu zakonnym. Napotykała jednak wiele trudności, uniemożliwiających realizację tych planów, m.in. chorobę i brak zgody ojca. Po rozmowie z generałem Zakonu Kaznodziejskiego, o. Wincentym Jandelem w Podkamieniu, 2 lipca 1856 r. zdecydowała się wstąpić do kontemplacyjno-czynnego Zgromadzenia Sióstr Dominikanek w Nancy, by po odbyciu tam nowicjatu założyć podobne zgromadzenie w Polsce. Po przyjęciu dominikańskiego habitu i otrzymaniu zakonnego imienia Maria Kolumba oraz złożeniu ślubów zakonnych, s. Kolumba wróciła do ojczyzny i tutaj, mimo wielu przeciwności, w 1861r. założyła w Wielowsi pierwszy klasztor dominikanek. Wyznaczone zgromadzeniu zadanie głoszenia prawd ewangelicznych najbardziej potrzebującym podejmowały siostry przez działalność pastoralną i oświatową. Zakładały szkoły, w których troszczyły się o rozwój religijny i moralny dzieci i młodzieży. Siostry opiekowały się także chorymi, wspierając ich w cierpieniu oraz towarzysząc w godzinie śmierci. Matka Kolumba zmarła 18 marca 1887 r. Jej proces beatyfikacyjny na poziomie rzymskim zaowocował już dekretem o heroiczności cnót i jest w fazie końcowej.