Nowy numer 3/2021 Archiwum

Robię to, co kocham

Doktor hab. Iwona Rusek o swych dwóch wielkich pasjach – teatrze i literaturze.

Marta Woynarowska: Od lat związana zawodowo i naukowo z Warszawą, nie zapomina Pani o rodzinnym Tarnobrzegu. Przykładem jest idea zorganizowania Festiwalu Stanisława Jachowicza.

Iwona Rusek: W Tarnobrzegu wychowywałam się od najmłodszych lat, najpierw na Wianku, a potem na Zwierzynieckiej. Zawsze chciałam, żeby Tarnobrzeg zaistniał na kulturalnej mapie Polski, a że z Dzikowa pochodzi twórca baśni Stanisław Jachowicz, pomyślałam, żeby stworzyć festiwal, którego będzie patronem. Chcę, by Festiwal Baśniowy Świat na stałe wpisał się w pejzaż miasta, żeby promował zdolnych ludzi, których u nas nie brakuje, i żeby był ideą, wokół której zjednoczą się mieszkańcy miasta.

W swoim dorobku, obok prac naukowych, ma Pani również słuchowiska radiowe. Jak zaczęła się Pani współpraca z Teatrem Polskiego Radia?

Mój kolega reżyser Darek Błaszyk zwrócił się do mnie, żeby napisać wspólnie słuchowisko na 70. rocznicę wybuchu powstania warszawskiego. Wymyśliłam, żeby kanwę scenariusza stanowiły rozdział „Odyseja Xięcia” z książki Aleksandra Kamińskiego pt. „Zośka i Parasol” oraz trzeci tom „Pamiętników żołnierzy batalionu »Zośka«”. Powstało słuchowisko, które zdobyło pierwszą nagrodę w plebiscycie Dwójki „Słuchowisko na lato” 2014 oraz zostało nominowane do nagrody głównej na Festiwalu „Dwa Teatry – Sopot 2015”. W zeszłym roku napisałam słuchowisko na 75. rocznicę warszawskiego zrywu zatytułowane „Widziałem śmierć wszystkiego, co kocham”. Jego akcja rozgrywa się 19 września 1944 roku na Czerniakowie. Do zbombardowanego domu wpada trójka powstańców, dwóch chłopców i ranna w brzuch dziewczyna. W piwnicy budynku, ku zaskoczeniu bohaterów, ukrywa się staruszek. Chłopcy zostawiają pod jego opieką ranną koleżankę. Między starcem i dziewczyną wywiązuje się rozmowa, podczas której staruszek wspomina, jak jego ojciec, zdun z Dzikowa, wychodził z hrabim Juliuszem Tarnowskim do powstania styczniowego. W ten sposób nasza lokalna tarnobrzeska historia staje się częścią tej wielkiej, ogólnopolskiej. Oba słuchowiska są dostępne on-line.

Dla Teatru Polskiego Radia przygotowała Pani adaptacje m.in. utworów Słowackiego, Berenta, a niebawem będzie można wysłuchać dzieła Wyspiańskiego. Są to utwory słabo lub zupełnie nieznane współczesnym odbiorcom. Co skłoniło Panią, by po nie sięgnąć?

Sięgnęłam po te teksty, ponieważ poruszają najważniejsze dla życia ludzkiego kwestie, takie jak prawda o sobie, potrzeba wolności, godności czy odwagi. Każdy z nas ma taki moment w życiu, że musi się zastanowić nad tym, kim jest i czy robi to, do czego ma talent, czy też marnuje życie na coś, co nie przynosi mu niczego oprócz frustracji, gniewu, a w konsekwencji nienawiści do świata. Słuchowisko „Legenda II” Stanisława Wyspiańskiego, którego premiera odbędzie się 5 grudnia w Teatrze Polskiego Radia, to opowieść o duchowej przemianie królewny Wandy. Na przykładzie swej bohaterki Wyspiański porusza jeden z ważniejszych tematów, jakim jest nasz rodowód, a co za tym idzie – świadomość historii własnej, bez której nie byłoby tej wielkiej. Ale nie tylko. Ten tekst odsłania przed nami piękno i grozę Słowiańszczyzny, o której wciąż tak mało wiemy, a której dziedzictwo wpisane jest w naszą kulturę ludową i jej folklor.

Ma Pani swoich ulubionych aktorów teatru radiowego?

Wielkim przeżyciem było dla mnie, gdy Grażyna Barszczewska zagrała w moim słuchowisku rolę wiedźmy Patrzałki, Halina Łabonarska wcieliła się w rolę babci w słuchowisku „Cisza”, Włodzimierz Press zagrał Pustelnika, a Marian Opania starego Borowskiego w adaptacji „Próchna” Berenta.

Jakie są Pani radości i sukcesy?

Moim największym sukcesem jest to, że robię to, co kocham. Jeśli zaś chodzi o sukcesy zawodowe, wspominałam już o słuchowisku „Odyseja Xięcia”; w 2017 roku otrzymałam Grand Prix Festiwalu „Dwa Teatry – Sopot 2017” za adaptację słuchowiska „Lilla Weneda”, w 2018 roku byłam nominowana do nagrody głównej Festiwalu „Dwa Teatry – Sopot 2018” za scenariusz słuchowiska „Baśń o cudownej koronie pani Wisły oraz złej wiedźmie Patrzałce”. W tym roku scenariusz słuchowiska „Ostatni list” był nominowany do nagrody głównej do 13th Prix Aequo International Children’s and Youth Radio Drama Festiwal w Bratysławie, a słuchowisko „Cisza” zostało wybrane jako jedno z pięciu najlepszych słuchowisk w Polsce i nominowane do nagrody głównej na 20. Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej INTERPRETACJE – Katowice 2020.

marta.woynarowska@gosc.pl

Doktor habilitowana Iwona Rusek to autorka licznych artykułów oraz redakcji tomów naukowych; ekspertka w magazynie literackim „Czytelnia” nadawanym w Drugim Programie PR; konsultantka merytoryczna „Tekstów zebranych” Jerzego Grotowskiego; autorka scenariuszy słuchowisk pisanych dla Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama