Jednym z istotniejszych problemów w pierwszych dziesięcioleciach działania diecezji sandomierskiej była kwestia relacji z rosyjskim zaborcą, który ingerował w sprawy nie tylko religijne, duszpasterskie, ale także administracyjne Kościoła. Przed kolejnymi biskupami, którzy kierowali diecezją, stawało niezwykle trudne zadanie dyplomatycznego wyważenia – z jednej strony respektowania zarządzeń urzędników państwowych reprezentujących zaborcę, a z drugiej zachowanie autonomii Kościoła i wolności wyznania.