W uroczystej Eucharystii, której przewodniczył biskup ordynariusz wraz z biskupem pomocniczym seniorem Edwardem Frankowskim, uczestniczyli księża kurialiści, przełożeni i wychowawcy seminarium, proboszczowie oraz wikariusze parafii pochodzenia kandydatów, alumni, siostry zakonne, a także rodziny, bliscy i przyjaciele przyszłych diakonów.

Po odczytaniu Ewangelii ks. Michał Powęska, rektor seminarium, zwrócił się do biskupa z prośbą o udzielenie święceń diakonatu kandydatom, zaświadczając o ich odpowiednim przygotowaniu do przyjęcia tego urzędu i pełnienia posługi w Kościele.

Biskup Nitkiewicz nawiązał w homilii do obchodzonego w Sandomierzu święta błogosławionego Sadoka i Towarzyszy. Zauważył, że Męczennicy Sandomierscy, duchowni i świeccy w różnym wieku, zaczynając od przeora dominikańskiego Sadoka i Towarzyszy, którzy zostali zamęczeni przez Tatarów, nie zginęli z bronią w ręku na polu bitwy. Zostali zabici podczas straszliwej rzezi tylko dlatego, że byli chrześcijanami.

– Męczennik chrześcijański nie szuka za wszelką cenę śmierci. On ją przyjmuje z miłości do Jezusa Chrystusa i do współwyznawców, a także do tych, którzy jeszcze nie znają Zbawiciela. Jeśli ktoś kocha, staje się spontanicznie darem dla innych – to wynika z samej natury miłości. Zakochani są zawsze piękni, niezależnie od urody czy wieku. Miłość daje im poczucie szczęścia, sens życia, bo mają świadomość, że ktoś ich potrzebuje, a oni żyją dla niego i odwrotnie, brak miłości zasmuca, przygnębia, czyni chronicznie nieszczęśliwym. Życie dla samego siebie musi być koszmarem. Drodzy kandydaci do diakonatu, niezależnie od tego, jaka czeka was przyszłość, niezależnie od losów Polski, świata, diecezji, jesteście powołani do tego, aby kochać wzorem Chrystusa, i jak On stawać się darem poprzez składanie siebie w ofierze – powiedział kaznodzieja. Wyjaśnił następnie, że taka postawa powinna wyrażać się podczas liturgii oraz poza świątynią.

– Taką postawę znajdujemy w życiu i ofierze Męczenników Sandomierskich. Możemy uważać ich za fundatorów, za założycieli naszego Kościoła partykularnego. Diecezja Sandomierska wznosi się, jest zbudowana na ich kościach, ta katedra oraz kościół pw. św. Jakuba dosłownie, bez żadnej przenośni. Jednocześnie krew męczenników wyprasza nam u Boga wszelakie łaski. Znamy dobrze historię z ziemią zawiezioną przez delegację z Polski papieżowi św. Piusowi V. Polacy, może Sandomierzanie, prosili papieża o relikwie męczenników, ale kiedy ten ścisnął w rękach garść sandomierskiej ziemi wypłynęła  z niej krew. – Nie potrzebujecie nowych relikwii – powiedział papież. Tak, moi przyszli diakoni, święci i błogosławieni będą was wspierali z nieba, także kult ich relikwii może być pomocny w rozwoju życia duchowego, ale nikt was nie zastąpi w posłudze, którą dzisiaj podejmiecie. Wpatrujcie się w sandomierskich męczenników i żyjcie podobnie jak oni – zachęcił biskup.

Po homilii kandydaci złożyli na ręce biskupa ordynariusza przyrzeczenie posłuszeństwa, życia w celibacie oraz codziennego odmawiania liturgii godzin (brewiarza).

Podczas wspólnego śpiewu Litanii do Wszystkich świętych zebrani upraszali łaski Ducha Świętego dla nowych diakonów. Następnie poprzez włożenie rąk i modlitwę bp Krzysztof Nitkiewicz włączył kandydatów w urząd diakonów.

Diakoni w ostatnim czasie przygotowywali się duchowo do przyjęcia święceń pierwszego stopnia podczas specjalnych rekolekcji w Radnej Górze, które poprowadził ks. Konrad Fedorowski, ojciec duchowny. Natomiast w Niedzielę Trójcy Najświętszej kandydaci do diakonatu złożyli w kościele seminaryjnym pw. św. Michała Archanioła na ręce ks. Michała Powęski, rektora uczelni, uroczyste wyznanie wiary oraz przysięgę zachowania celibatu.

Do grona diakonów diecezji sandomierskiej dołączyło pięciu alumnów: Krystian Bajdas z parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Jastkowicach, Tomasz Kluk z parafii pw. św. Józefa w Nisku, Bartosz Kołodziej z parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Raniżowie, Mateusz Sklażewicz z parafii pw. św. Marcina w Połańcu oraz Gabriel Urbaniak z parafii pw. Świętej Rodziny w Trześni.